Ik denk wel eens vaker dat er aan mij misschien wel een groot renner is verloren gegaan. Maar even vaak ben ik blij dat ik een gewoon leven heb en helemaal niet afhankelijk ben van één of twee superdagen om een geslaagd jaar te kunnen hebben.

Waarom ik dan denk dat er een groot renner kan verloren gegaan zijn? Ik heb er geen idee van. Soms voel ik me onoverwinnelijk als ik beukend tegen de wind aan het zwoegen ben om toch maar een deftige snelheid te blijven houden. Dan vloek ik binnensmond wel eens op mezelf omdat ik niet het karakter heb gehad om mijn liefde voor de fiets om te zetten naar 'passie' en 'gedrevenheid', dan en enkel dan zou ik er door heel hard te werken en te zwoegen, misschien wel geraakt zijn. Nu is het bij liefde gebleven... Laat mij maar dromen van de grote kampioen en ondertussen elke week wat kilometertjes afmalen. Maar ooit... ooit wil ik wel één keer mee koersen op de kop van het peleton. Alles geven en dan roemloos finishen in het grote pak, maar dat op zich zou voor mij al een grote overwinning zijn.

In 2006 vierde ik de 10-jarige verjaardag van mijn wekelijkse fietstochtjes (rekening gehouden met het jaartje verlies wegens de aanhoudende knie-problemen), het is de langste periode in mijn leven dat ik ooit een sport heb volgehouden. Het is dan ook de enige sport in mijn leven graag heb gedaan en elke dag nog liever beoefen. De afgelopen 7 jaar heb ik mij met een Flanders-fiets door bos en veld begeven. Sinds juni 2007 ben ik overgeschakeld op een Thompson model.

Zoals elke liefhebber van de fiets heb ik ook enkele tripjes op mijn verlanglijstje staan. Of ik ze allemaal zal uitvoeren en wanneer, daarover moet ik nog onderhandelen met mijn sponsor (ik zoek nog sponsors, contacteer mij)

• Alle hellingen van de ronde van Vlaanderen
• Laatste 150km van Paris-Roubaix
• Een col uit een Tour de France (Mont Ventoux)
• SGR - IJzertoren (Diksmuide)  -  verwezenlijkt op 26 augustus 2006